उंचीची उंची

च्या कठोर निर्धार विच्छेदन तथाकथित विच्छेदन योजनांद्वारे मौल्यवान, डिस्पेन्सेबल आणि अडथळा आणणार्‍या अवयवांच्या विभागात विभागणी करून उंची, जी पूर्वी केली जात होती, ती आता जुनी झाली आहे आणि ती नाकारली जाणे आवश्यक आहे. विविध सह विच्छेदन उंची आणि फॉर्म, अवशिष्ट अंग किती प्रमाणात वजन सहन करण्यास सक्षम आहे आणि कृत्रिम अवयव प्राप्त करण्यासाठी योग्य आहे हे लक्षात घेतले पाहिजे.

विच्छेदन हात, कोपर आणि खांदा

वरच्या टोकाला, विच्छेदन माध्यमातून खांद्याला कमरपट्टा, म्हणजे दरम्यान खांदा ब्लेड (स्कॅपुला) आणि छाती (थोरॅक्स), संभाव्य काढण्याचा सर्वोच्च बिंदू आहे. येथे, एक घातक ट्यूमर हे सहसा कारण असते आणि यामुळे कॉस्मेटिक आणि कार्यात्मक नुकसान होते. खांद्याच्या विस्कळीत होण्याचे परिणाम, म्हणजे वरच्या हाताचे विच्छेदन खांदा संयुक्त, समान आहेत.

च्या एक विच्छेदन बाबतीत ह्यूमरस, कृत्रिम कोपर जोडण्यासाठी पुरेशी जागा शिल्लक आहे याची खात्री करण्यासाठी काळजी घेणे आवश्यक आहे. मध्ये विच्छेदन (विच्छेदन). कोपर संयुक्त स्वतःच अवघड आहे, कारण हाडांचे भाग बाहेर पडल्याने प्रोस्थेसिस शाफ्टमध्ये वेदनादायक दाब बिंदू होऊ शकतात. हात जटिल बारीक मोटार हालचाली करण्यास सक्षम आहेत आणि दैनंदिन जीवनात आणि कामासाठी अत्यंत महत्वाचे आहेत, ज्यामुळे विच्छेदनामुळे लक्षणीय अशक्तपणा येतो. हाताच्या क्षेत्रामध्ये, लवचिकता व्यतिरिक्त, अवशिष्ट अवयवांची लांबी, संवेदनशीलता, संयुक्त गतिशीलता आणि संभाव्य पकडण्याचे आकार देखील विचारात घेतले पाहिजेत. अंगठा गमावल्याने देखील पकडण्याची प्रक्रिया कठीणच शक्य होते.

विच्छेदन पाय, पाय, खालचा पाय

खालच्या टोकाच्या क्षेत्रामध्ये, लोडिंगचे स्वरूप नैसर्गिकरित्या वरच्या भागापेक्षा वेगळे असते. च्या बाबतीत मेटाटेरसल आणि तार्सल विच्छेदन, पायाच्या तळव्याची विशेषतः मजबूत त्वचा आणि पायाचा चरबीचा थर तसेच पायाच्या लहान लवचिक स्नायूंचा स्टंप झाकण्यासाठी आणि त्यावर चट्टे आहेत याची खात्री करण्यासाठी काळजी घेणे आवश्यक आहे. कर बाजूला, म्हणजे पायाच्या मागच्या बाजूला, तणाव क्षेत्राच्या बाहेर, अन्यथा वेदनादायक दाब बिंदू विकसित होऊ शकतात. मध्ये मधुमेह पाय सह सिंड्रोम पेशीसमूहाचा काही भाग नष्ट होणे (गॅंग्रिन) किंवा मधुमेह मायक्रोएंगिओपॅथी (लहान रोग कलम) बॉर्डर झोन विच्छेदन केले जाते, जे मेटाटारससवर शारीरिकदृष्ट्या परिभाषित केलेल्या रेषांसह मर्यादित केले जाऊ शकते.

खालच्या अंगविच्छेदनाच्या बाबतीत पाय, संपूर्ण टिबिया (टिबिया) आणि फायब्युला सामान्यतः टिकवून ठेवता येतात आणि एक वेगळे केले जाऊ शकते पाऊल आणि वरचा पाय यांना जोडणारा सांधा सांधे (साइम विच्छेदन), परंतु या अवशिष्ट अवयवावर कृत्रिम उपचार करणे कठीण आहे आणि निर्बंधांशिवाय नेहमीच वजन सहन करू शकत नाही. याउलट, खालच्या वरच्या तिसऱ्या भागाच्या दरम्यानच्या भागात विच्छेदन अधिक वेळा केले जाते पाय आणि मधला तिसरा खालचा पाय. उरलेल्या अंगावर मायोप्लास्टीद्वारे उपचार केले जाऊ शकतात, म्हणजे विरोधी म्हणून काम करणारे स्नायू हाडांच्या टोकाला जोडलेले असतात.

तथापि, मागील (डोर्सल) पासून पुढच्या (व्हेंट्रल) पर्यंत दुमडलेला स्नायू त्वचेचा फडफड देखील अवशिष्ट अंग पुरवण्यास सक्षम आहे. च्या disarticulation गुडघा संयुक्त, ज्याला पूर्वी स्नायूंशिवाय विरळ अंग कव्हरेजमुळे नाकारण्यात आले होते, आता PAVK (पेरिफेरल आर्टिरियल ऑक्लुसिव्ह डिसीज) रूग्णांमध्ये वाढत्या प्रमाणात केले जात आहे. याचे कारण असे की फायदे अवशिष्ट अंगाची लांबी (लीव्हर आर्म) आणि ताकद (संरक्षित जांभळा स्नायू).

रक्तवहिन्यासंबंधी रूग्णांसाठी, विच्छेदन उंचीवर अवलंबून असते रक्त स्नायूंना पुरवठा. त्यामुळे हे शक्य आहे की ए जांभळा विच्छेदन देखील करावे लागेल. यासाठी इष्टतम उंची मध्यभागी आहे जांभळा हाड

त्वचेच्या सॉफ्ट टिश्यू आवरणाच्या संबंधात हाडांचा स्टंप बराच लहान करणे आवश्यक आहे जेणेकरुन विरोधी (विरोधी) स्नायू मांडीच्या हाडावर (फेमर) बांधता येतील. या तथाकथित मायोप्लास्टीमध्ये, स्नायूंना प्रथम हाड (मायोडिसिस) निश्चित केले जाणे आवश्यक आहे, त्यानंतर ते एकत्र जोडले जाऊ शकतात. हे चांगले स्नायू तणाव आणि क्रियाकलाप राखते आणि चांगले पॅडिंग सुनिश्चित करते.

मज्जातंतूशास्त्रीय निर्मितीचा धोका विशेषतः मांडीला पुरवठा करणार्‍या मज्जातंतूंमध्ये असतो (क्षुल्लक मज्जातंतू), ज्याला म्हणून विच्छेदन साइटच्या खूप वर प्रतिबंधित (बंद) करणे आवश्यक आहे. ए हिप संयुक्त डिसॅर्टिक्युलेशन ही एक जास्त कठीण प्रक्रिया आहे ज्यामध्ये मोठ्या मऊ ऊतक जखमा आणि उच्च मृत्यु दर (रुग्णाचा मृत्यू) आहे. हे फक्त सर्वात गंभीर संक्रमण किंवा ट्यूमरच्या बाबतीतच केले पाहिजे.